Osteosintezın bütün növləri

Plitə və Vida Osteosintezi: Bu, ən çox yayılmış osteosintez üsullarından biridir. Sınıq sümük parçaları bir-birinə sıx şəkildə düzülür və metal lövhə və vintlər istifadə edərək sabitlənir. Plitə sınıq sahəsinin üzərinə qoyulur və vida qırılan parçaları bir-birinə bağlamaq və sağalma prosesinə kömək etmək üçün boşqab və sümüyü təmin edir. Bu üsul uzun sümüklərdə (məsələn, bud və ya humerus) və qısa sümüklərdə (radius və ya dirsək sümüyü kimi) istifadə edilə bilər.

Dırnaq Osteosintezi: Bu üsulda qırılan sümük parçaları mismar və ya çubuqla bərkidilir. Dırnaq sümüyə daxil edilir və sınıq yerində sabitləşmiş sümüyə yapışdırılır. Bu üsul xüsusilə uzun sümüklərdə olan qırıqların müalicəsində geniş istifadə olunur.

Tel Osteosintezi: Bu üsulda qırılan sümük parçalarını bir-birinə bağlamaq üçün metal tellər istifadə olunur. Naqillər qırılan ərazinin ətrafına dolanır və qırılan parçaların bir-birinə bərkidilməsi üçün müvafiq şəkildə dartılır. Bu üsula ümumiyyətlə kiçik sümüklərin (məsələn, əl və ya ayaq sümüklərinin) müalicəsində üstünlük verilir.

Sümük lövhəsinin osteosintezi: Bu üsul metal və ya titan kimi materiallardan hazırlanmış xüsusi sümük lövhələrinin istifadəsini nəzərdə tutur. Sümük lövhələri qırılan sümük parçalarına qoyulur və vintlər və ya boltlar vasitəsilə sümük parçalarına bərkidilir. Sınıqların daha böyük və ya daha mürəkkəb olduğu hallarda bu üsula üstünlük verilir.

Xarici Fiksator Osteosintezi: Bu üsulda qırılan sümük parçaları xaricdən yerləşdirilən metal çərçivələr və ya çubuqlarla bərkidilir. Bu çərçivələr və ya çubuqlar qırıq sahəyə xaricdən tətbiq edilir və qırılan parçaları istənilən vəziyyətdə saxlayır. Bu üsul ağır sınıqları müalicə etmək və qırıq sümükləri düzəltmək üçün istifadə olunur.

Bu osteosintez üsulları sınığın növündən, sınığın yerindən və xəstənin vəziyyətindən asılı olaraq dəyişir. Hansı üsuldan istifadə edəcəyinə cərrah qərar verir və xəstənin vəziyyətini nəzərə alır.